Bilans dotychczasowych spotkań jest zdecydowanie korzystniejszy dla Miedzi. Nasza drużyna odniosła 17 zwycięstw i poniosła 9 porażek, natomiast az 15 meczów kończyło się remisem.

Bilans bramkowy wynosi 50:33 dla Miedzianki i mamy nadzieję, że po sobotnim meczu będzie jeszcze lepszy.

III liga

Pierwsze spotkanie obydwu druzyn miało miejsce w bardzo odległych czasach, a dokładniej w sezonie 1975/1976. Wtedy to obydwie jedenastki spotkały się w rozgrywkach trzeciej ligi. Pierwsze spotkanie, w Głogowie zakończyło się zwycięstwem Chrobrego 2:0. Rewanż w Legnicy był dla Miedzi o wiele szczęśliwszy, bowiem nasza jedenastka wygrała aż 3:1.

Niestety, Miedź spadła wtedy na jeden sezon do czwartej ligi, kolejne spotkanie miało więc miejsce dopiero w sezonie 1977/1978. W meczu w Głogowie Miedź zremisowała 0:0, by w rewanżu pokonac Chrobrego 2:0.

Sezon 1978/1979 Miedź Legnica zakończyła na dobrym, czwartym miejscu w tabeli. Chrobry natomiast był drugi, co przełożyło sie na wyniki bezposrednich spotkań: w Głogowie przegraliśmy 1:3, by w rewanzu zaledwie zremisować na własnym stadionie 0:0.

Kolejny sezon, czyli 1979/1980 to dwie przegrane Miedzi; najpierw 0:1 na własnym stadionie, następnie 1:2 na stadionie rywali. Sezon ten Miedzianka zakończyła na 6 miejscu, Chrobry zaś na czwartym.

Sezon 1980/1981 był dla obydwu drużyn pechowy, bowiem zakończył się spadkiem zarówno Miedzi, jak i Chrobrego. W bezpośrednich meczach padły następujące wyniki: w Legnicy wygrana Miedzi 2;1, na wyjeździe remis 1:1.

IV liga

W sezonie 1981/1982 obydwie drużyny występowały w czwartej lidze i obydwie walczyły o awans. Ostatecznie Chrobry wyprzedził Miedź o jeden opunkt i awansował po sezonie do trzeciej ligi, a w derbach padły nastepujące rezultaty: 0:0 w Legnicy i 1:1 w Głogowie.

Po tym sezonie drogi obydwu klubów rozeszły się na kilka lat; Chrobry po dwóch sezonach spędzonych w trzeciej lidze awansował na zaplecze ekstraklasy, a jego barw bronili m.in. Zbigniew Kajdan (tak, ten sam Zbigniew Kajdan, obecny dyrektor Miedzianki; strzelił nawet gola w drugiej lidze, w meczu z Zawiszą Bydgoszcz) oraz nasz obecny trener, Janusz Kubot.

III liga

Na kolejne derby przyszło Miedzi czekać aż do sezonu 1987/1988, kiedy to w rozgrywkach trzeciej ligi znów spotkały sie jedenastki odwiecznych rywali. W pierwszym meczu, rozgrywanym w legnicy zwycięstwo odniosła Miedź (1:0), by w rewanżu ponownie wygrac, tym razem 2:1.

Powoli nadchodziły czasy najwiekszych sukcesów Miedzianki. Sezon 1988/1989 to awans do drugiej ligi (wyprzedziliśmy Chrobrego o 1 pkt), a w meczach derbowych najpierw remis 0:0 na wyjeździe, a następnie wygrana 1:0 w Legnicy.

II liga

Kolejne spotkanie obydwu drużyn miało miejsce w naszym najlepszym jak dotąd sezonie 1991/1992. W pierwszym meczu, po golach Dylusia i Cilińskiego zremisowaliśmy 2:2, by w rewanżu pokonac Chrobrego u siebie 3;1 (trzy bramki Pokora). Koniec sezonu to heroiczna walka Miedzi o awans do ekstraklasy (trzecie miejsce w tabeli, trzy punkty za Szombierkami) i spadek Chrobrego do trzeciej ligi. Warto dodac, że w tamtych meczach barw Chrobrego bronił znany w Miedzi bramkarz Jacek Kikowski.

Po roku przerwy Chrobry wraca do drugiej ligi, by w rozgrywkach sezonu 1993/1994 najpierw przegrac w Legnicy 0:2 (Dziarmaga, Wójcik), a następnie wygrać w Głogowie 2:1 (Cymbała). Miedź zakończyła sezon na trzecim miejscu, tracąc do Olimpii Poznań zaledwie dwa punkty.

Sezon 1994/1995 własciwie bez historii, Miedź dwukrotnie remisuje 0:0 i zajmuje na zakończenie rozgrywek 8 miejsce w tabeli.

Sezon 1995/1996 rozpoczął proces powolnego zmierzania Miedzianki w kierunku trzeciej ligi.  Najpierw przegrana w Głogowie 0:1, nastepnie w rewanżu remis 0:0. Sezon kończymy na 10 miejscu.

Kolejny sezon, 1996/1997 bardzo szczęśliwy dla Miedzianki. Dwie wygrane z lecącym do trzeciej ligi Chrobrym: najpierw 3:2 u siebie (Kłosiński, Łacina, Ptak), a następnie rekordowe 5:1 na wyjeździe (Goliasz 2, Pacek, Pokora, Wójcik). Miedź kończy sezon na 7 miejscu.

III liga

Kolejne derby, już w trzeciej lidze, to sezon 1998/1999. Wciąż majaca świeżo w pamięci występy w drugiej lidze Miedź najpierw wygrywa u siebie 3:1 (Sokołowski, Łacina, Michalski), by w rewanżu ponownie wygrać, tym razem na wyjeździe 2:0 (Goliasz, Majka). Sezon kończymy na 2 miejscu, przegrywając z Polarem Wrocław o dwa punkty (Polar-71 pkt, Miedź-69 pkt). Chrobry ledwo ratuje się przed spadkiem.

Sezon 1999/2000 bez historii, najpierw przegrana 0:2 na wyjeździe, następnie remis 0:0 u siebie. Po sezonie Miedź 6 w tabeli, Chrobry 9.

Kolejny sezon, 2000/2001 to dwie wygrane Miedzi: najpierw na wyjeździe 2:0 (Uss 2 bramki), następnie u siebie 3:1 (Łacina, Szewczuk, Sorbian). Miedź co prawda kończy sezon na drugim miejscu, ale traci do awansującej Szczakowianki aż osiem punktów. Chrobry w tabeli piąty.

W związku z reorganizacja niższych lig w sezonie 2001/2002 wszystkie drużyny od 10 miejsca w dół leciały i Chrobry skwapliwie skorzystał z tej okazji. Zanim jednak to nastąpiło miała miejsce klasyczna wymiana ciosów- najpierw chrobry wygrał 1:0 w Legnicy, by na własnym stadionie polec w takim samym stosunku (0:1, Hernik).

Po roku przerwy kolejne derby miały miejsce w sezonie 2003/2004. Po bezbramkowym remisie w meczu w Głogowie Miedź wygrywa u siebie 1:0 (Szewczuk). Jak to mamy w zwyczaju sezon kończymy na wyższym miejscu niż Chrobry. Tym razem zajmujemy piatą lokatrę w tabeli, Chrobry jest jedenasty.

Kolejne derby, w sezonie 2004/2005 przyciągnęły na stadion Chrobrego ponad setkę legnickich fanów (chociaż nie był to największy wyjazd na derby; w latach 90-tych Miedzianka potrafiła zjawić się w Głogowie w 350 głów). Wsparci fanatycznym dopingiem piłkarze Miedzianki rozbili Chrobrego 2:0 (Kupis, Kłak), by w rewanżu w Legnicy zaledwie zremisować 2:2 (dwa gole Marcina Robaka, remis uratowany w 90 min). Miedź zajęła w tamtym sezonie piate miejsce w tabeli, Chrobry był dziesiaty.

Kolejny sezon to awans do drugiej ligi (2005/2006), chociaż rezultaty derbów standardowo już rządziły się własnymi prawami. Najpierw 2:2 w Głogowie (Robak, Łacina; remis uratowany w 92 min), natomiast w rewanżu gol Kociszewskiego w 55 min dakje nam skromne zwycięstwo 1:0. Ta bramka była tez ostatnią strzeloną w oficjalnych meczach obydwu drużyn.

Ostatnie derby to już obecny sezon i pamietne 0:0 na stadionie w Legnicy. Teraz czas na rewanż w Głogowie. Mimo, że legnickich kibiców na tym meczu nie bedzie ("Jak wygrywac derby", Głogów 2008, wydawnictwo MZKS i s-ka), możemy być pewni, że naszą jedenastkę czeka ciężki mecz. Derby przecież rządzą się swoimi prawami, i każdy wynik teoretycznie jest możliwy. Ale i tak wygramy.

Bo my jesteśmy Miedź Legnica i co by się nie działo, bedziemy zawsze lepsi.

Co powyższe statystyki mam nadzieję udowadniają. Hej Miedź!